AALEME

Légionnaire toujours...

  • Plein écran
  • Ecran large
  • Ecran étroit
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

2017

Décoration du drapeau du 2e REP

Envoyer

Le 2e REP célèbre ses 50 ans à Calvi

Envoyer

http://france3-regions.francetvinfo.fr/

Par France 3 Corse ViaStella Publié le 23/09/2017

50 ans du 2e REP célébrés à Calvi / © Préfecture de la Haute-Corse / Twitter

50 ans du 2e REP célébrés à Calvi / © Préfecture de la Haute-Corse / Twitter

 

1967 - 2017 : le 2e Régiment étranger de parachutistes est basé depuis 50 ans en Corse, à Calvi. Des noces d'or célébrées par les légionnaires depuis le mois de mars avec en point d'orgue samedi la visite de la ministre des Armées Florence Parly au Camp Raffalli.

Le 2e REP est héritier des traditions du 2e bataillon étranger de parachutistes, engagé en Indochine dès sa création en 1948 et jusqu’en 1954. Sous l’appellation de régiment, il participe à la guerre d’Algérie de 1955 à 1962.

Après son installation définitive à Calvi en 1967, le 2e REP a prouvé sa valeur au cours de l’ensemble des opérations de l’armée française, notamment en Afrique, en Ex-Yougoslavie, au Moyen-Orient ou encore en Asie. 

Le 2ème régiment n’a depuis jamais quitté la Corse. Et pour les Calvais, aujourd'hui, il fait partie du décor. Ange Santini s’en rappelle. Le maire Les Républicains de la ville avait 8 ans en 1967.

"Calvi était une petite ville de pêcheurs qui s’ouvrait petit à petit au tourisme, le légionnaire baroudeur sortait des grands espaces comme l’Algérie. Il a fallu quelques années pour que tout cela puisse se mettre en osmose ! Comme souvent, les mariages aidant, on a vu que le 2e REP était chez lui au fil des années".

Un régiment qui participe à l'identité de Calvi

Au point qu'aujourd'hui, les légionnaires considèrent Calvi comme leur maison. Ils sont 1.348 hommes, originaires de 86 pays. 250 familles vivent dans la cité calvaise et ses environs. Et de vrais liens ont été tissés. 

"Il n’y a pas les légionnaires d’un côté et les Calvais de l’autre, mais il y a le dernier régiment en Corse qui est partie prenante de la ville", signale le colonel Jean de Monicault, Chef de corps du 2e Régiment étranger de parachutistes. "Et lorsque nous partons, nos familles restent là et les Calvais s’en occupent. C’est vraiment une fusion entre nous et la ville."

Et preuve encore du lien qui uni les légionnaires à Calvi, nombreux sont ceux qui après leur passage au 2e REP, reste en Balagne. Ils y ont trouvé une activité, noué des amitiés, fondé des familles. "More Majorum", à la manière des anciens, la devise du 2e Régiment étranger de parachutistes. 

Revoir le défilé du 2e REP en mars 2017 à Calvi pour le 50e anniversaire du régiment en Corse



Krzysztof Wójcik , 15 września 2017 Milion za śmierć na kontrakcie dla rodziny. Tak smakuje ciężki chleb najemnika

Envoyer

http://magazyn.wp.pl/

Krzysztof Wójcik , 15 września 2017
Byli członkowie GROM-u, antyterrorysta z jednostki specjalnej, żołnierz FORMOZY, gangster, a potem świadek koronny oraz młokos z prowincji szukający przygód i zarobku – co ich łączy? Wszyscy na pewnym etapie życia zostali najemnikami: czy to w Legii Cudzoziemskiej, w firmach ochroniarskich w Iraku i Pakistanie, czy w ochronie statków przed piratami. Ryszard Doda z Braniewa uciekł do Legii, kiedy komuna w Polsce pękała. Oto jego historia, a przynajmniej jej duży fragment.

Zabawa w Dżibuti trwała miesiąc. Raptem wybuchła Somalia. Był grudzień 1992 roku. Środek nocy. Akurat weekend się zaczynał i cały pułk szalał na imprezie w mieście. Większość legionistów była już porządnie wstawiona. Kiedy police militaire przywiozła chłopaków do jednostki, dowódca nie mógł na nich patrzeć.
– Nikogo nie puszczać w takim stanie. Ładować pod prysznic i mają w ciągu godziny wytrzeźwieć! – krzyczał.

Źródło: Archiwum prywatne

Doda już wiedział, że to nie są ćwiczenia, choć nadal w czubie szumiały mu kolejki whisky. Szybko trzeźwiał po gorących chwilach z boską i piekielnie czarną Murzynką, na którą wołał Sara. Zapach kobiety miał jeszcze pod nosem, gdy wbijał się w mundur. Był normalny alarm bojowy.
Nad ranem, gdy legioniści nieco wytrzeźwieli, żandarmeria ustawiła wszystkich na placu.

Stary ogłosił:

– Czarni zaatakowali ambasadę francuską w Mogadiszu. Będzie interwencja. Lecą Amerykanie i Francuzi.

To część międzynarodowej operacji ONZ „Przywrócić nadzieję” w Somalii podczas wojny domowej, która ogarnęła to państwo. Lata wojen między klanami doprowadziły do głodu na niespotykaną dotąd skalę. Umierały setki tysięcy Somalijczyków, a ONZ, wspierane przez wojska amerykańskie, nie dawało sobie rady z ochroną konwojów z żywnością. Interwencja ruszyła już na początku grudnia, ale tuż przed świętami Bożego Narodzenia oddziały somalijskiej milicji zaatakowały ambasadę. Tego prezydent Francji François Mitterrand nie mógł darować. Zapadła decyzja o wysłaniu do Mogadiszu kilku pułków Légion Étrangère.

W jednostce zaczęła się gorączka. Pakowanie sprzętu, amunicji i broni. Zapadł też błyskawiczna decyzja: w Wigilię Francuzi zarekwirowali pasażerskiego dżambodżeta. Jedynie taki wielki rejsowy samolot mógł zabrać na pokład kilkudziesięciu dodatkowych pasażerów. Kiedy uzbrojeni w karabiny i objuczeni sprzętem wchodzili na pokład boeinga 747, wybuchał panika. Stewardesy musiały uspokajać nielicznych pasażerów. Cywile bali się groźnie wyglądających żołnierzy. Pytali, czy wybuchła wojna. Nie spodziewali się takiego towarzystwa. Wpadali w jeszcze większą panikę, gdy stewardesy wytłumaczyły, że samolot zmieni trasę, bo legionistów trzeba wysadzić w Mogadiszu. Kilkadziesiąt minut później gigant przyziemił na docelowym lotnisku. Na miejscu nie było rękawa. Najpierw kilku legionistów zsunęło się po linach na ziemię. Wreszcie do wyjścia z samolotu przytargano schody, które akurat stały koło wejścia do hangaru. Dopiero wtedy wojsko się wysypało i widać było, ilu legionistów wsiadło na pokład. Szybko zbiegli na ziemię i ustawili się w drużynach.

Źródło: Archiwum prywatne

Już na miejscu okazało się, że Amerykanie przypłynęli okrętami dzień wcześniej. Legia miała chronić lotnisko. Potem zrobił się taki ruch, że siadał samolot za samolotem. Przylatywały kolejne jednostki i ciężki sprzęt. Doda czuł, że teraz to naprawdę jest na wojnie. I dotarło do niego, że to definitywny koniec imprezy w Dżibuti. Legioniści dostali rozkaz: mają jechać do ambasady francuskiej. Ryszard trafił do kolumny transportowej. Miał prowadzić dwutonową ciężarówkę Berlieta z lat pięćdziesiątych z amunicją. Stary model, ale powszechnie używany przez armię francuską. Już na lotnisku legioniści dostali ostrą amunicję. Na wozach wylądowały setki tysięcy pocisków do broni automatycznej.

Do ambasady mieli kilka kilometrów. Wojsko ruszyła z buta. Za żołnierzami jechały ciężarówki z amunicją. Ulice były wyludnione. Przez powybijane okna zniszczonych budynków wyglądali ciekawscy.

I tak poszło, jak lawina

Doda: Miejscowi się pochowali. Jak nasi kogoś złapali z bronią, to zabierali kałacha, bo najczęściej z taką bronią biegali, i wrzucali na ciężarówkę. Po drodze do ambasady nie było większych problemów.

Źródło: Archiwum prywatne

Stu pięćdziesięciu legionistów dotarło do opuszczonej francuskiej placówki. Żołnierze mieli okupować budynek i bronić go przed milicją i dzikim tłumem. Dwa plutony z bronią ciężką zasiadły na dachu. Ci wokół ambasady rozłożyli drut kolczasty i schronili się w półksiężycu. Doda siedział w środku. Był padnięty i przysypiał w jednym ze zniszczonych pokoi na pierwszym piętrze budynku. Nie przeszkadzały mu pojedyncze strzały. Po kilku godzinach w Mogadiszu ten tępy odgłos wydawał się czymś normalnym. Człowiek szybko się przyzwyczaja do nienaturalnych dźwięków. Ze snu obudziła go dopiero kanonada. Nieprzytomnym wzrokiem wyjrzał przez okno i zobaczył kumpli, którzy walili z famasów i cięższych karabinów do pędzącej na gmach ciężarówki. Nie była oświetlona. Miała rozbite reflektory. W bladym świetle księżyca widać było jedynie jej zarys. Pociski przebiły szoferkę, która w świetle szperacza wyglądała jak dymiące sito na kółkach. Dodatkowo auto oświetlały rozbłyski pocisków. Ostrzał trwał, ale ciężarówka nadal pędziła w stronę ambasady.

Legioniści byli jak w amoku. Nagle ktoś strzelił pociskiem przeciwpancernym. Pocisk odbijał się od asfaltu, jak kaczka po powierzchni jeziora, i wpadł wprost pod furgon. Eksplodował. Siła wybuchu wyrzuciła ciężarówkę w powietrze i rozerwała na kawałki, które spadły z hukiem na ziemię. Było pewne, że kierowca nie żyje. Natychmiast zbiegli się miejscowi. Rozległy się krzyki rannych. Na miejscu zginęli kierowca i pasażer ciężarówki, a czternaście osób zostało rannych.

Doda: Z tego stresu wystrzelaliśmy chyba ze dwa i pół tysiąca pocisków. Tylu ludzi napierdalało na oślep. Walili z biodra, nie z biodra, byle strzelić. Potem się okazało, że czarnym hamulce wysiadły. Pierwszy strzelił wartownik. Jak on oddał strzał, to zaczęła się kanonada. I tak poszło, jak lawina. Była psychoza, że w ciężarówce może być trotyl, że gość wjedzie w budynek i się wysadzi. Mówiono nam o tym na szkoleniach, więc kto mógł, to napierdalał.

Źródło: Archiwum prywatne

Francuzi siedzieli w Mogadiszu dwa dni. Powoli uformował się cały pułk. Na miejscu było sześciuset chłopa, nie licząc kompanii czołgów. Wtedy przyszedł rozkaz wyjazdu pod granicę kenijską. W Mogadiszu zostawali sami Amerykanie. Legioniści mieli do przebycia czterysta kilometrów. Doda znowu wylądował w kolumnie transportowej.

T-34 stoją na pustyni

Problem polegał na tym, że w Somalii nie ma dróg asfaltowych. Całą trasę musieli pokonać szutrówkami. W pułku panowała psychoza – nie było z nimi saperów, a w ubitej ziemi można minę zakopać i nie będzie jej w ogóle widać. Co innego na asfalcie – krzywy krawężnik już może być podejrzany. Na wypalonych afrykańskim słońcem szutrówkach nie mieli szans dojrzeć w porę zagrożenia.

Autor: archiwum prywatne

Źródło: Archiwum prywatne

Pierwszego dnia legionistom udzieliła się atmosfera strachu po strzelaninie w Mogadiszu. Wszyscy mieli na głowach hełmy, a broń przyciskali do kamizelek kuloodpornych. Krajobraz nudził monotonią. Niskopienne drzewa i suche zarośla. Na szczęście nie było gór, więc w głowach krążyła jedynie myśl o minach, nie trzeba było obawiać się zasadzek. Następnego dnia stres zaczęło przełamywać disco płynące z głośników, które zabrali ze sobą legioniści. Muzyka i wygłupy nieco rozluźniły zawiesistą atmosferę. Z głów powoli znikały hełmy. Pył spod kół ciężarówek wciskał się do oczu i zamazywał twarze. Kurz wdzierał się w każdy zakamarek ciała. Był nie do opanowania. Nie było może zbyt gorąco, ale żołnierze głównie pili wodę. Ze stresu odechciewa się jeść. Podróż trwała dwa dni, bo nie dało się jechać szybciej niż trzydzieści kilometrów na godzinę. Kolumna w kłębach pyłu wolno posuwała się w stronę Kenii. Mieli dotrzeć do niewielkiej wioski – Ładżi – na płaskowyżu przy granicy.

Jakiś kilometr przed osadą legionistom ukazał się niesamowity widok, jakby przeniesiony z filmów o II wojnie światowej. Pośrodku pustkowia smażyło się w piekielnym słońcu na równinie kilkadziesiąt opuszczonych czołgów. Kurz przysypywał sowieckie T-34, przypominające muszle ślimaków shermany i wszelkiej maści działa i haubice przeciwpancerne. Muzeum broni pancernej – to pozostałości po brygadzie somalijskiej. Żołnierze regularnego wojska uciekli przed rebeliantami. Zdążyli zabrać jedynie karabiny. Czołgi zostały, bo wojacy wiedzieli, że z powodu braku paliwa daleko nie zajadą, a rebelianci, gdy ich złapią, wszystkich wytną w pień.

Kompania Dody została tuż koło osady na płaskowyżu. Powstał obóz dla stu dwudziestu ludzi. Namiot starego stanął na środku. Wokół legioniści rozłożyli zasieki.
Inne kompanie poszły bliżej pod granicę. Założyły bazy i wysyłały plutony na zasadzki w terenie. Kompania transportowa miała dostarczać prowiant i wodę do przyczółków. Jeśli się nie dało dojechać, to wojsko wysyłało lotnictwo. Najbardziej deficytowy towar w Somalii – woda – przylatywał w kontenerach w transportowych transallach, które wyglądają na otyłe. Wielkie, przypominające trzmiele siadają na prowizorycznym lotnisku.

Doda: Woda przylatywała w baniakach, a nam dowozili w kontenerach. Jednak to chuj, nie woda, bo była gorąca jak wrzątek. Naszym zadaniem było rozwożenie prowiantu. Transporty były praktycznie codziennie. Zdarzało się, że jechaliśmy do naszych przyczółków bez żadnej eskorty. Jedynie dżipek z dwoma żołnierzami i ja. Czasem miałem kogoś obok siebie, czasem nie. Zwykle wóz był pełen amunicji lub żarcia. Jechało się po sto trzydzieści kilometrów do baz kompanii, a oni dżipami rozwozili wszystko na zasadzki w terenie.

Japończyk krzyczał na dachu: Banzai!

Podczas transportów zdarzały się incydenty. Rebelianci ostrzeliwali z daleka konwoje i zaraz znikali. Czasami próbowali podrzucić ruską minę. Nie decydowali się na starcie wprost, bo dysponując jedynie lekką bronią, nie mieliby szans. W ciągu czterech miesięcy w Somalii Ryszard raz miał prawdziwego pietra. Oczywiście podczas konwoju. Tego dnia wiedzieli, że jadą w niebezpieczny rejon, gdzie klany atakują żołnierzy ONZ. Transport liczył trzy ciężarówki i chronił go pluton żołnierzy. Na przedzie pędził dżip z karabinem maszynowym. Dodatkowo legioniści ustawili rozpylacze na dachach ciężarówek. Po drodze mijali się z Australijczykami, którzy wjechali do wiochy w zagrożonym terenie. Kiedy samochody zginęły w tumanach kurzu, od strony osady dały się słyszeć strzały. Początkowo pojedyncze, które po kilku sekundach przerodziły się w kanonadę.

Konwój się zatrzymał. Dowódca rozkazał uformować szyk bojowy. Trzy ciężarówki ustawiały się w linii.

Autor: archiwum prywatne

Źródło: Archiwum prywatne

Doda się uśmiecha: To wyglądało jak bonanza. Dociskałem gaz do dechy i dzida do wioski. Nie wiedzieliśmy, co się dzieje z Australijczykami. Stary powiedział, że możemy wszystko z ziemią zrównać. Jak nie można strzelać, to taranować. Jak Australijczycy nas zobaczyli w tej furii, początkowo myśleli, że to czarni idą ziomkom z odsieczą. A my rozjechaliśmy tę wiochę, kawałek dalej po hamulcach i nawrót. Jak poprawiliśmy, to już cisza zapadła w osadzie. Japończyka miałem na dachu, tylko krzyczał „Banzai!”. Czułem się jak w jakimś filmie. Istne szaleństwo. Wtedy jedyny raz czarni próbowali nas skubnąć, ale jak im daliśmy jazzu, to już wiedzieli, że z Legią nie ma żartów. Trzymali się z daleka od zielonych beretów.

Legia podobnie nie patyczkowała się z jeńcami. Co jakiś czas trafiał się rebeliant – maruder, którego siłom ONZ udało się zatrzymać. Oficjalnie nikt nie stosował tortur, ale to fikcja. Jak się ma jeńca, to trzeba z niego coś wydobyć, jeśli nie chce sam gadać. Poza tym po zadaniu bólu człowiek jest bardziej prawdomówny. Amerykanie podtapiają. To metoda wymuszania zeznań, która po latach wypłynie z tajnych raportów CIA. Legia miała swoje metody. Kompania Dody szczyciła się Imazem. To Turek, któremu nikt się nie oprze, jak żartobliwie mawiali kumple z plutonu.

Doda: Nie widziałem czarnego, który by dwadzieścia minut wytrzymał i nie zaczął sypać. Imaz miał proste metody: wiązał dwa druty kolczaste do rąk, trzeci do jaj i przyczepiał do dżipów.

– To ruszać, panowie, podnosimy chuja – nakazywał innym legionistom.

Reszta oczywiście miała niezły ubaw. Imaz specjalnie jeńców nie męczył, bo kto długo coś takiego wytrzyma? Każdy zaczynał śpiewać, jak drut lekko przecinał mosznę. Cierpienie było nie do wytrzymania, a dodatkowo rozebranie muzułmanina do naga to straszliwa zniewaga. Widząc wielkiego Turka, pojmani wiedzieli, że z nim nie będzie żartów. Nawet nie trzeba było zbyt wiele delikwentowi pokazywać. Od kogoś dowiadywał się w ojczystym języku, co się z nim będzie działo, gdy Imaz da rozkaz rwania jąder. Od razu sam pokazywał na mapę i ujawniał zasadzki rebeliantów.

Puszki z czasów I wojny światowej

Jednemu Ryszard nie potrafi się nadziwić. To tak zwana pomoc humanitarna. W Somalii szalał głód, bo bojówki generała Mohameda Farraha Aidida kontrolowały Mogadiszu i przechwytywały część transportów z żywnością. Siły ONZ nie były w stanie chronić wszystkich konwojów. Bojówki regularnie napadały na ciężarówki i mordowały kierowców i pracowników misji. Ludzie Aidida reglamentowali żywność jedynie wśród kolaborujących klanów. Ci, co byli przeciwko niemu, głodowali. W ten sposób milicja Aidida sterowała buntem w Mogadiszu. Jak szacowały organizacje humanitarne, z głodu umarło trzysta tysięcy ludzi.

Oddzielną kwestią było to, co przylatywało do Afryki. Legioniści brali udział w rozdawaniu żywności ludności cywilnej, więc widzieli, jakie towary stara Europa przeznacza dla głodujących Afrykańczyków.

Źródło: Archiwum prywatne

Doda: To oszustwo, które nazywa się pomocą humanitarną. Ktoś gigantyczną kasę na tym tłucze, a ludzie z głodu umierają. Sam sposób dystrybucji jest chory. To, co dają, jest zepsute. W Somalii widziałem konserwy z I wojny światowej. Poza tym gdzie do Afryki konserwę wysyłać? Po tygodniu taka puszka to był granat. To było gwałtownie mrożone, leżało gdzieś w chłodniach, a my ładowaliśmy na zwykły samochód i wieźliśmy do wiosek w temperaturze pięćdziesięciu stopni Celsjusza w cieniu. Na misjach ONZ ktoś tylko robi pieniądze, a my tylko udajemy, że pomagamy.

Doda i inni legioniści byli wstrząśnięci, patrząc na umierające z głodu dzieci i niemoc Europejczyków. Nawet młody żołnierz widział, że system szwankuje. Nic nie działało tak, jak powinno. Tryby maszyny jedynie mieliły gigantyczne środki, a niewiele z tego wynikało. Konserwy sprzed ponad siedemdziesięciu lat tylko potęgowały w człowieku wściekłość. Podobnie wyglądała pomoc medyczna – Lekarze bez Granic nie mieli lekarstw. Na każdą chorobę było jedno lekarstwo – pyralgina. Tego medycy mieli pod dostatkiem. Ale to jedyne, czym dysponowali. Zresztą i tak gdy czarnoskóry mieszkaniec Somalii widział tabletkę, to od razu zdrowiał. Opatrywanie ran to znowu kpina – brakowało bandaży i łapiduchy owijały pocięte kończyny papierowymi ręcznikami, a potem zalepiały gipsem.

Zapach rzezi w Rwandzie

W kwietniu legioniści wrócili z Somalii do Dżibuti. Na miejscu zastąpili ich Włosi. Długo nie pozostali jednak w „kurorcie”. Wkrótce przyszedł rozkaz wyjazdu do Rwandy. Tam zaczynała się rzeź Tutsich. W niewielkim kraju w centralnej Afryce wybuchła masakra na niespotykaną skalę. Wiosną ze stolicy, Kigali, ewakuowano zagranicznych obserwatorów. Zamykały się też kolejne ambasady. Ekstremiści z plemienia Hutu nie oszczędzali nikogo – w walkach zginęło też dziesięciu belgijskich żołnierzy. Dojazd do stolicy graniczył z cudem, bo na drogach płonęły setki barykad wzniesionych przez Hutu. Uzbrojeni w maczety i drągi nabijane gwoździami wycinali Tutsich. Masakra była jak pandemia. Szaleństwo zarażało nawet spokojnych mieszkańców. Musieli zabijać, by sami nie zostali zabici. Obłęd ogarnął cały kraj. Siły ONZ nie radziły sobie z bojówkami Hutu. Sąsiedzi zabijali sąsiadów w domach. Ci, którzy nie włączali się w morderczy taniec, też ginęli. Nie było miejsca na jakiekolwiek ludzkie odruchy wobec znajomych czy sąsiadów. Mordowano kobiety w ciąży, którym rozcinano brzuchy i wywlekano z nich płody. Biegające ulicami hordy młodych mężczyzn gwałciły kobiety i dziewczynki. Potem je mordowały. Kiedy było szkoda czasu na zarzynanie maczetami, spędzało się ofiary do jednego domu i podpalało.

Doda, podobnie jak inni żołnierze, nie wierzył w to, co widział. Ogrom rzezi porażał zmysły i trudno było pojąć, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Stosy ciał wydawały się nierealne, ale jednak można ich było dotknąć. Zwłoki zmasakrowane maczetami, bez rąk i głów, które walały się gdzieś wokół, jakby miały dopełnić chaosu.

Łzy same płynęły z oczu, gdy widzieli zaszlachtowanych ludzi. Żołądek się skręcał, a przed oczami pojawiały się białe plamy. Nogi uginały się pod człowiekiem, a żeby ustać, musiał się czegoś złapać. Niektórzy legioniści nie wytrzymywali i wymiotowali. Byli na granicy omdlenia.

Czegoś takiego żołnierze Legii jeszcze nie widzieli. Oczy im wychodziły z orbit od tego szaleństwa. Wielu chłopaków było w szoku.

Dotychczas Ryszard widział stosy ludzkich ciał jedynie na zdjęciach dokumentujących zagładę Żydów z okresu II wojny światowej. Teraz holokaust oglądał na żywo. Za szybami ciężarówki obrazy przewijały się w tumanach kurzu jak surrealistyczna, upiorna fototapeta. Ta apokalipsa działa się naprawdę.

Było potwornie gorąco. Leżące przy drogach zwłoki szybko gniły. Kłębiły się wokół nich roje much, które wzlatywały oburzone, gdy ktoś im przerywał ucztę. Ciałami pożywiały się też stada sępów i marabutów. Gdy legioniści jechali w kolumnie, to z daleka widzieli, gdzie pustkowie będzie usłane trupami.

Smród gnijących ciał jest specyficzny. Tego zapachu nie da się porównać z żadnym innym. Przesiąkały nim ubrania i skóra. Ogarniał wszystko na swej drodze i nic nie było w stanie go zatrzymać. Trupi odór osiadał na włoskach w nosie i po kilku godzinach przebywania w takim otoczeniu miało się wrażenie, że człowiek cały cuchnie śmiercią. Może nawet nie śmiercią, bo ta nadal pozostawała abstrakcją, ale czymś znacznie gorszym – rozkładem i kompletną dezintegracją, które nabierały realnego wymiaru w palącym słońcu Rwandy. W Afryce fetor jest jeszcze bardziej intensywny. To przez ten cholerny upał. Powietrze stoi, jak wielkie betonowe płyty smrodu. Spowija ludzi, drzewa i ptaki.

Ryszard wąchał rękawy, przedramiona i dłonie. Nie dotykał rozkładających się ciał, ale zalatywał tym fetorem zagłady. Jego kumple z plutonu też nie mogli otrząsnąć się z szoku. Z ciężarówek patrzyli na apokalipsę. Nie potrafili wydusić z siebie słowa, bo słowa zostawały w gardle, a na zewnątrz wydostawał się z wypuszczanym powietrzem jedynie świst przerażenia.

Doda: W Rwandzie wielu z nas przeżyło szok. Jak wjeżdżaliśmy do tego niewielkiego państewka, dokładnie nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać. Dowódca, który miał już rozkazy ze sztabu i szerszą wiedzę, powiedział, że mamy carte blanche.

– Możecie robić, co chcecie. Macie tylko przeżyć. Wszyscy wyjeżdżacie i wszyscy macie wrócić – mówił.

Gdy legioniści wjeżdżali do Rwandy, milicyjne bojówki Hutu były rozbestwione i dzikie. Zachowywali się jak piranie, gdy dopadną ofiarę. Byli wściekli i na nic nie zważali. Chcieli tylko kąsać i mordować. Potrafili zatrzymać konwój ONZ, który wywoził prześladowanych Tutsich. Wywlekali ich z samochodów i zarzynali na oczach żołnierzy w niebieskich hełmach. Ci nawet nie protestowali. Mieli w pamięci to, co spotkało kilka dni wcześniej Belgów w Kigali, kiedy chronili premiera.

Doda: Zadanie było proste. Mieliśmy wyciągnąć stamtąd wszystkich białych. W jednej z wiosek zginęły dwie polskie siostry. Z winy księdza. Nie pamiętam, z jakiego kraju pochodził. My chcieliśmy je zabrać, ale ksiądz stwierdził, że ma takie dobre kontakty z Hutu, że nic im nie grozi. Zdążyliśmy odjechać jakieś dziesięć kilometrów, gdy usłyszeliśmy przez radio wezwanie o pomoc, ale jak wróciliśmy, to już nie żyły. Maczetami wszystkich wyrżnęli.

Ryszard Doda w mundurze Legii Cudzoziemskiej

Ryszard Doda w mundurze Legii Cudzoziemskiej

Autor: Ryszard Doda

Źródło: Archiwum prywatne

Legioniści w Rwandzie nie przebierali w środkach. Działali tak, jak polecił dowódca – najpierw strzelali, a potem pytali. Na dachach wozów mieli karabiny maszynowe. Gdy tylko widzieli barykady na drodze, od razu strzelali. Nawet się nie zatrzymywali. Walili seriami. Dość szybko wśród miejscowych rozeszła się wieść, że z „gośćmi w zielonych beretach” nie warto zadzierać. Nie są tak bezwolni jak wojska ONZ w niebieskich hełmach. Legia na swoich pojazdach miała charakterystyczne zielone proporce i po kilku bezwzględnych akcjach bojówki Hutu najwyraźniej zaczęły się bać żołnierzy Légion Étrangère. Nawet nie zbliżały się do jadących przez górzyste tereny konwojów. Legioniści czuli się na tyle pewnie, że nie nosili kamizelek kuloodpornych. Przez cztery tygodnie nie doszło do poważniejszych incydentów.

Ryszard wrócił cały do Dżibuti. Był szczęśliwy, że zakończył misję w tym koszmarze. Nawet po latach nie chce mu się wierzyć, że widział takie okropieństwa. Podczas masakry w Rwandzie zginęło około miliona osób. Dokładna liczba nie jest znana.

 

Autor: Piotr Wachnik (zdjęcie autora)

Źródło: Dom wydawniczy Rebis / Archiwum prywatne

 

Książkę "Psy wojen. Od Indochin po Pakistan - polscy najemnicy na frontach świata" wydało wydawnictwo REBIS. Autorem publikacji jest dziennikarz Wirtualnej Polski - Krzysztof Wójcik. Powyżej fragment książki, która miała swoją premierę przed kilkoma dniami.


La vendange des légionnaires

Envoyer

http://www.lci.fr/

13 septembre 2017

C’est un vignoble un peu particulier. Les vendanges ont démarré dans les Bouches-du-Rhône où les invalides de la légion étrangère récoltent le raisin pour un Côte de Provence au pied de la montagne Sainte-Victoire.


Grande Guerre: l'escadrille La Fayette, des Américains dans l'aviation française

Envoyer

http://www.rfi.fr/

Publié le 14-07-2017 Par Marine Jeannin

media

Des pilotes de l'escadrille La Fayette à Verdun, en 1916. Archive/Getty

Ils étaient l’avant-garde américaine de la Grande Guerre. Avant le débarquement du contingent des «Sammies» à Saint-Nazaire en 1917, 267 Américains se sont engagés volontairement dans l’aviation française dès 1916 dans l’escadrille La Fayette.

« Chaque vol est un roman, chaque victoire une épopée. Ils sont la chevalerie de cette guerre, sans peur et sans reproche ; et ils rappellent les actions légendaires de chevalerie, non seulement par l'audace de leurs exploits, mais par la noblesse de leur esprit. » C’est par ces mots que David Lloyd George, le Premier ministre britannique, rendait hommage en 1917 à l’« escadrille La Fayette ». Son vrai nom est moins romanesque : l’unité aéronautique n°124 a été créée le 18 avril 1916 et constituée de volontaires américains partis combattre l’Allemagne dans les rangs de la Légion étrangère française.

Initialement basée à Luxeuil-les-Bains, en Franche-Comté, l’escadrille est envoyée à Verdun à l’été 1916 pour son baptême du feu. « Cette fois c'était la vraie bataille. Au-dessus, un ennemi habile et nombreux, au-dessous, une canonnade incessante, pilonnant sans merci, un sol montrant à nu ses entrailles, se rappelle leur commandant français, Georges Thénault, en 1928. De Saint-Mihiel à la cote 304, nos Américains prirent leur tour de garde pour aider leurs camarades français. Aile à aile, toujours prêts à rendre la main à leurs fidèles montures, pour n'être pas en retard à leur rendez-vous avec la mort, ils allaient désormais pouvoir accomplir, sous une armure de toile et de bois, les charges héroïques qu'ils avaient rêvées. » Au prix d’un premier mort : Victor Chapman, un jeune Américain de 26 ans, est abattu en plein vol alors qu’il allait visiter à l’hôpital un camarade grièvement blessé.

La Fayette, le « héros des deux mondes »

L’unité retourne ensuite en Alsace, où Kiffin Rockwell est descendu à son tour le 23 septembre. Il était l’un des sept premiers pilotes de l’escadrille, et le premier à avoir abattu un avion allemand, le 18 mai 1916. Deux jours plus tard, il est enterré en grande pompe à Luxeuil-les-Bains. Le prestige de l’escadrille américaine ne cesse de croître. D’autres pilotes tombent à leur tour, bientôt remplacés. Parmi les nouveaux arrivants, le Franco-Américain Raoul Lufbery, qui ne tarde pas à devenir l’as de l’escadrille. A nouveau, la Somme - Cachy, Saint-Just-en-Chaussée, Ham -, où les pilotes atteignent le faîte de leur gloire. Pour éviter que l’Allemagne n’y voie une rupture de neutralité de la part des Etats-Unis, l'escadrille américaine est rebaptisée « escadrille La Fayette ».

« Pour [l’aviation militaire], ce fut certes le moment le plus glorieux de toute la guerre, chaque jour des noms glorieux brillaient jusqu'au moment où les activités furent ralenties par l'hiver et ses brouillards, raconte encore Georges Thénault. En 1917, sillonnant toujours les cieux, les avions décorés du Sioux au profil d'aigle [l’emblème de l’escadrille] furent successivement envoyés dans l'Aisne, dans les Flandres, à Verdun, au-dessus de la Malmaison, prenant part à toutes les offensives. Ne citant que ceux de l'escadrille, Mc Connell, Genet, Hoskier, Mc Monagle, Andrew Courtney, Campbell, le Français de Laage de Meux tombaient successivement. » En août 2017, une citation à l'ordre de l'armée recense 28 avions abattus par l’escadrille.

Portrait des membres de l'escadrille La Fayette avec leurs mascottes, 3 août 1917. Archive/Getty

Avec l’entrée en guerre des Etats-Unis en 1917, les volontaires affluent et finissent par excéder les effectifs de l’escadrille. Des pilotes américains rejoignent l’armée de l’air française, notamment Thaw et Lufbery qui reçoivent des commandements. Le 18 février 1918, l’escadrille La Fayette est transférée à l’armée américaine et renommée n°103, devenant ainsi la première escadrille de chasse de l'US Air Force.

La Fayette, symbole de l’amitié franco-américaine

Le bilan de l’escadrille est respectable : selon les chiffres du commandant Georges Thénault, sur les 267 Américains engagés volontairement dans l’aviation française, 224 ont été brevetés pilotes et 180 ont servi au front. Parmi eux, 62 ont perdu la vie - dont 51 au combat -, 15 ont été faits prisonniers, et 19 blessés. En moins de deux ans, l’escadrille a remporté 199 victoires officielles. Ces résultats n’ont certes pas changé l’issue de la guerre, et n’expliquent pas à eux seuls la reconnaissance témoignée aux pilotes américains.

Mais comme le général La Fayette en Amérique, ces aviateurs ont gagné le front en volontaires, pris les armes pour une nation qui n’était pas la leur. « Sans [la France], “le monde ne serait plus le monde, la vie ne vaudrait plus la peine d'être vécue”, me disaient-ils », raconte Georges Thénault (lien vers son récit en anglais). De 1916 à 1917, l’escadrille La Fayette est la seule armée au front des Etats-Unis, son avant-garde. Photographies à l’appui, la presse célèbre les exploits aériens de ses héros : des hommes jeunes, engagés volontaires, mourant glorieusement en plein ciel. Le symbole est fort pour l’Amérique et a pesé dans la décision d’engager les troupes américaines dans la Première Guerre mondiale.


VOUS M'EN DIREZ DES NOUVELLES !

Envoyer

http://www.rfi.fr/

Par Jean-François Cadet Diffusion : vendredi 14 juillet 2017

Honneur à la légion

Honneur à la légion

Couverture de la bande dessinée «Legio Nostra» d'Hervé Loiselet et Benoît Blary.

Avec les pompiers de Paris, les légionnaires sont les hommes les plus applaudis lors du défilé du 14 juillet sur les Champs-Elysées. Ces soldats se sont taillés une belle cote d’amour dans la chanson avec Edith Piaf, mais aussi dans le cinéma puisque Fernandel, Jean-Claude Van Damme, Alain Delon, Gary Cooper, Jean-Paul Belmondo : tous ont chaussé le képi blanc. En textes et en aquarelles, Benoît Blary et Hervé Loiselet vont au-delà des fantasmes, et nous racontent à la fois la légende et la réalité de ce corps d’élite, dont 40 000 membres sont morts pour la France. L’album Legio Nostra, la légion étrangère d’hier et d’aujourd’hui, est paru aux éditions du Lombard.


14 juillet : le 4e Régiment étranger de Castelnaudary a défilé sur les Champs-Elysées

Envoyer

http://france3-regions.francetvinfo.fr/

Publié le 14/07/2017

 Le défilé du 4e Régiment étranger de Castelnaudary sur les Champs-Elysées - 14 juillet 2017 / © Francetv

La légion étrangère de Castelnaudary a participé ce vendredi matin au traditionnel défilé du 14 juillet sur les Champs-Élysées. Un honneur pour les 109 légionnaires venus de l'Aude.

Emmanuel Macron a ouvert ce vendredi à 10h00 le traditionnel défilé du 14 juillet en descendant les Champs-Elysées au côté du chef d'Etat major des Armées, Pierre de Villiers, qu'il a recadré la veille après des critiques sur les économies imposées à la Défense. 

Le 4e Régiment étranger de Castelnaudary a défilé

Parmi les plus de 3.700 militaires à pied qui ont défilé, notre région était représentée par le 4e Régiment étranger de Castelnaudary, dans l'Aude. Un honneur pour les 109 légionnaires venus de l'Aude qui ont ainsi été admirés par les plus hautes autorités de l'Etat français et par le président américain Donald Trump.

"Les fortes têtes" ont défilé en dernier

Comme son nom l'indique, la légion étrangère de Castelnaudary est composée de militaires étrangers servant la France. À noter que le pas de la Légion est plus lent que celui de l'armée régulière. Ceux que l'on surnomme "les fortes têtes" ont donc défilé en dernier.

Trump invité d'honneur

Donald Trump, le président américain, était l'invité d'honneur de cette cérémonie nationale, à l'occasion du centenaire de l'entrée en guerre des Etats-Unis lors du premier conflit mondial. L'ensemble des membres du gouvernement et les plus hautes autorités de l'Etat étaient également présents.

Plus de 3.700 militaires à pied

Plus de 3.700 militaires à pied ainsi que 211 véhicules dont 62 motos, 241 chevaux, 63 avions et 29 hélicoptères participent cette année au défilé. Au-delà de son caractère festif, l'édition 2017 de cette cérémonie nationale s'est déroulée sur fond de vive polémique autour du budget de la Défense Emmanuel Macron a vertement recadré jeudi soir Pierre de Villiers qui s'était insurgé devant des députés contre une réduction des moyens des armées cette année.


Défilé du 14 juillet : la légion étrangère descend à son tour les Champs-Elysées

Envoyer

Bouches-du-Rhône : la légion étrangère rend hommage à ses blessés

Envoyer

http://france3-regions.francetvinfo.fr/

Par Marc Civallero Publié le 24/06/2017

Bouches-du-Rhône : la légion étrangère rend hommage à ses blessés

L'armée de Terre a organisé sa première journée nationale des blessés. La principale cérémonie s'est déroulée hier vendredi, 23 juin, dans la cour des Invalides à Paris mais d'autres cérémonies ont eu lieu dans les régiments un peu partout en France.

"Ne jamais abandonner un frère d’armes ». Tel est le message de la Journée nationale des blessés que vient d’instituer, ce vendredi 23 juin, le général Jean-Pierre Bosser, le chef d’état-major de l’armée de Terre. La date choisie ne doit rien au hasard : elle correspond à la bataille de Solférino (1859), une bataille qui a été à l’origine de la création de la Croix-Rouge.

Ces dernières années, avec les engagements en Afghanistan et dans la bande sahélo-saharienne, le nombre de blessés de l’armée de Terre a significativement augmenté, notamment à cause des engins explosifs . De plus les militaires souffrent également de blessures invisibles en développant des troubles de stress post-traumatique.

Comment la Légion étrangère s'occupe de ses blessés ?... Reportage, dans les Bouches-du-Rhône, de Jean-Louis Boudart et Alban Poitevin


Journée d'hommage aux blessés de l'armée de terre
Interviews : Lieutenant-Colonel Bertrand Commandant en second 1er Régiment Etranger, Légionnaire Pavel Parachutiste 2ème REP et Caporal-chef Valentin Responsable du Centre des Convalescents


Les lauréats 2017 du concours Raconte-moi la Défense !

Envoyer

http://www.fondationvarenne.com/

 

Près d’un millier de personnes se sont pressées mercredi 31 mai, à l’École militaire à Paris, pour assister à la traditionnelle remise des prix « Armées-Jeunesse ». Dans une ambiance chaleureuse et musicale aux sons jazzy du Paris Downtown Big Band, les lauréats du concours Raconte-moi la Défense se sont vus récompensés, en présence de Daniel Pouzadoux, Président de la fondation et de Gérard Gachet, ex Délégué du Ministre de la Défense à la Jeunesse et à l’Égalité des chances, initiateurs du concours en 2015.

Ce concours, piloté par Frédéric Jonnet (Chargé de mission égalité des chances auprès du Délégué ministériel à la jeunesse et à l'égalité des chances) permet de récompenser des classes « Défense et Sécurité globales » (CDSG) qui se sont illustrées, soit par un article de type presse écrite, soit dans un reportage vidéo, à évoquer leur rencontre annuelle avec leur unité marraine ou toute autre activité en lien avec la mémoire ou la Défense.
C’est le collège Les Allobroges de La Roche-sur-Foron (académie de Grenoble) qui a obtenu le prix pour la filière « écrit » et le collège La Providence de Montpellier qui a été distingué dans la filière « audiovisuel ». Les élèves, visiblement impressionnés et émus, dont beaucoup avaient adopté un dress code « Festival de Cannes », étaient accompagnés de leurs enseignants voire de représentants de leur unité marraine. Chaque classe lauréate a reçu un appareil photo offert par la Fondation Varenne, avec en prime la publication de leur reportage  dans Le Dauphiné Libéré et sur le site du Midi libre.

(Crédit photo Gérard Gachet © : La classe de 3e du collège La Providence de Montpellier 1er Prix en catégorie audiovisuel)

1917 - 2017 hier comme aujourd'hui la Légion étrangère "honneur et Fidélité"



Page 2 sur 6

Traduction

aa
 

Visiteurs

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterAujourd'hui1565
mod_vvisit_counterHier17601
mod_vvisit_counterCette semaine1565
mod_vvisit_counterSemaine dernière70806
mod_vvisit_counterCe mois127422
mod_vvisit_counterMois dernier229860
mod_vvisit_counterDepuis le 11/11/098558015

Qui est en ligne ?

Nous avons 2645 invités en ligne

Statistiques

Membres : 17
Contenu : 13489
Affiche le nombre de clics des articles : 18445710
You are here ACTUALITE XXI° 2017